Uzun zamandır gökyüzünün mavisi görünmüyor. Bulutlar duman rengi.Güneşin sarı sıcağı yok artık. Her yer alev rengi! Havada barut kokusu var. Çocuk sesleri nicedir duyulmuyor. Onlar artık gülmüyorlar. Ağıtlarla yıkanan kulaklara barış ve umut sözcükleri çarpıp geri dönüyor.  Anlamını yitirmiş hayat!  Hayat anlamını yi-tir-mişş… Uzun zamandır bu topraklarda yok etme duygusu öfkeyle körüklenip, nefretle harlanıyor. İnsanlığın kötü tarafındakiler, hayatta kalmaya çalışan varlıkların can çekişmeleriyle besleniyor…   ***          Duman renginde bir kız çocuğu enkaz yığınlarının arasında dolaşıyor. Ağlamaktan bitkin oracıkta dizlerinin üstüne çöküyor. Dünyanın bu noktasında her şeyi elinden alınan bu çocuğun acıyla atan minik kalbi, çaresizlik ve umutsuzluk duygularını beslemek için kan pompalıyor. Cebinde taşıdığı hayatın tüm renkleri saçılıp yok oluyor yıkıntıların arasında…   Sislerin içinden çıkıp geliyor yaşlı bir adam. Duman rengi mendiliyle siliyor kan ağlayan gözlerini. Omuzlarının ve düşüncelerinin üzerindeki ağır yükle ama umut kırıntılarıyla yaklaşıyor minik kıza. Her yan ıstırapla kuşatılmışken kelimelerin merhametine sığınarak torununu kucaklıyor. “Bu gece yola çıkacağız Sipse. Evimize vatanımıza dönüyoruz.”               Küçük kızın umutsuz özlemi çaresizliği her yanı sarmış. Bu acının yaydığı titreşim yeri yarıp göğü çatlatabilir!  “Benim evim işte tam buradaydı dede! Vatanım ise ANNEM di!                         Hangi yolculuk, hangi vatan geri getirebilir annemi? Onu bırakıp nasıl giderim buralardan? Anne mi istiyorum dede!”    Yaşlı adamın kalbi kanıyor, gözleri kanıyor, duman rengi bir kan damarlarında acıyla yol alıyor.   “Yaşadığın bu haksızlığı tamir etmek mümkün değil Sipse. Bütün bu olanların izahı yok çocuğum. Ama sen taze hayatsın ve seni kurtarmak zorundayım. Kaf dağının ardındaki ülke’ye gitmek isterdin ya hani? Devlerin, peri kızlarının, atlı kahramanların yaşadığı ülkeye…                                           Babamın yurdundan koparılıp zorla sürüldüğü bu uğursuz yerden gitmemizin zamanı geldi Sipse. Senin acılarını hiç bir zaman dindirmeyecek biliyorum ama ait olduğumuz yere dönüyoruz. Annen de bunu istiyordu biliyorsun. O bizimle gelemese de ruhu her zaman sana eşlik edecek. Sen onun canısın, hayat ağacısın. Köklerimizin uzadığı topraklarda yeşermen lazım yavrum. Bu bizim savaşımız değil, hiçbir savaş bizim olmamalı. Gidelim Sipse, eve dönelim!” Zamanın bu diliminin miyadı dolmuşken, dede ile torun  geçmişin ruhunu geleceğe taşıyan Antik bir bilgeyle, kanatlı bir melek gibi yıkıntıların üzerinden yeni hayatlarına yürüyorlar ayakları kanayarak…        *** Yerinden yurdundan edilip hiç tanımadığı, kültürüyle en ufak bir benzerliği dahi olmayan ülkelere sürülen talihsiz milletlerden olan Adığeler, sürgünün travmasını atlatamamışken ve bu trajediyi kuşaktan kuşağa aktarırken, yeni bir saldırının içinde buldular kendilerini.  Suriye’li Adığeler ateş çemberinde kuşatılıp, kalan tüm savaş mağduru insanlar gibi paylarına düşeni aldılar. Ölenler öldü, geridekiler hayatta kalma mücadelesi verirken, ülke’den bir yolunu bulup kaçabilenler ise Anavatan’a sığındılar…   Dünyanın en sevimsiz, en yalnızlaştırıcı, en kaotik kelimesi SAVAŞ!   Herakleitos, savaş evrensel döngüyü sağlayıp oluşu devam ettiren olgudur derken, Hegel savaşı tarihe özgü olarak nitelemiş. Einstein Freud’a yazdığı mektuplarda, savaşı durdurmanın yollarını ararken dolaylı da olsa atom bombasına katkıda bulunduğu için çok pişman olmuş. Freud, İnsana has yıkıcı ve saldırgan eğilimlerin engellenemeyeceğini, uygarlık evrimleştikçe insanların savaşa karşı olabilecekleri ihtimalini öne sürmüş...                          Miş’li geçmiş zamanların düşünen adamlarının Savaş hakkında söylediklerine kulak kabartsam da; bu kelimenin iride edici tınısı mantığımı uzak bir noktaya sürükleyip aklımı presliyor!                                                                             Dünyanın bütün zamanlarında ve herhangi bir yerinde acı çekmemiş, haksızlığa uğramamış bir halk veya millet yok!   ***   Kendi kalıntısının üzerinde kıpırtısız oturan genç adam sadece nefes alıyor. Gelecekten beklentisi yok, umutlarını besleyecek kadar canlı hücresi de kalmamış. Bu gece anavatana döneceklerle vedalaşacak. Ne yazık ki o gidemiyor. Vatan çağırıyor ama sınırlar ve imkansızlıklar gitmesine izin vermiyor. Kuzeyli köklerinden koparılıp Arap topraklarında yeniden kök saldıkları gün, yeni bir yurt bulmanın hüzünlü rahatlığı, şimdi Anavatanlarına dönme yolunda sığınmacı, mülteci sıfatıyla vücut buluyor. Gidebilenlerin dışındaki yüzlerce Suriye’li Adığe ise bundan sonraki dakikalarını hayatta kalmak için mücadele ederek geçirecek. Hayır Savaşmayacaklar! Onlar bomba ve mermi atıp insan öldürmeyecekler! Sadece yok olmamanın yollarını bulacaklar. Sığınaklarda nefeslerinin buharıyla ısınıp, ana dilleriyle söyledikleri ağıtları, arapça dualarla sonlandıracaklar. Bir Adığe’nin Kuzey’in soğuk diri toprağından gelip, Arabın ölgün çölünde doğmuş olması yeteri kadar sarsıcıyken, zamanın tam da şu anında onlar için önemli olan tek şey, sadece yaşayabilmektir o kadar!                                                                                                       Bu savaş onların savaşı değil. Ve hiçbir savaş onların olmamalı!    ***   Dünyanın içinden insanlar geçer büyük bir gürültüyle. İyi olmakla kötü olmak arasında gidip gelen insanlar ülkelerin, sınırların, bayrakların, savaşların arasından geçip giderler. Her uygarlığın rahminde dogmatik fikirler döl tutar, doğan her fanatik canavarın plasentası da Tarihtir. İnsanlar öldürülürler tarih de bu katliamlara şanlı şerefli sıfatlar verip kendini onurlandırarak, bilinçlerin en bereketli belleklerine yerleşip yeni katliamlar için yeni canavarlar yetiştirir.                                         Yeryüzü vatandaşları olarak bu dehşete son verme gücümüz olabilseydi keşke!..   Nart Dergisi 86-87. sayı - 2013   nanDilek Qudey

Kafkas Dernekleri Federasyonumuzun yeni yönetiminin belirlendiği bir olağan genel kurul toplantısını daha, geride bırakmış bulunuyoruz. Bilindiği gibi kongreler, sadece bir faaliyet döneminin değerlendirildiği ve yöneticilerimizin yeniden belirlendiği toplantılar değildir. Kongreler aynı zamanda, bir yönüyle de geçmişte yaşanan olaylardan hareketle, geleceğimize ışık tutacağı düşünülen fikirlerin, farklı açılardan sergilendiği zeminlerdir. O nedenle, gerek 23. 11. 2013 tarihli istişari mahiyetteki toplantıda ve gerekse, 24. 11. 2013 tarihli genel kurulda beyan edilen görüşleri, bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor. Sunumlar, toplumumuza yakışır bir olgunlukla paylaşılmış olmasının yanında, kongre öncesinde yapılan ve yanlış algılara neden olan bazı değerlendirmelerin dışında, genel olarak toplumsal sorunlarımıza işaret eden ve geleceğimize ışık tutacağına inanılan, görüş ve öneriler olarak mütalaa edilmiştir. Bu süreçte, Federasyon Yönetiminin, her zaman olduğu gibi, yapıcı görüş ve önerilere açık duruşu da, ayrıca takdirle karşılanmıştır. Bu toplantı sonunda, sn. delegelerimizin takdirleri doğrultusunda, federasyonumuzun yeni yöneticileri belirlendi. Delegelerimiz, görevlerini yerine getirmenin gururuyla, yöneticilerimiz ise, üstlendikleri zorlu görevin onuruyla, toplantı salonundan ayrıldılar. Dilerim ki, bu ayrılışın, gelecek adına yaşamayı düşlediğimiz güzelliklerle birlikte, dönüşü olsun. Sorunlarımız çok, konuşulacak konularda. Bu bağlamda, genel kurul sürecinde söz alan hatipler tarafından, toplumumuz adına yapılan ve yapılması gereken çalışmalar hakkında, önemli bilgiler aktarıldı ve değişik değerlendirmeler yapıldı. Kabul edilmelidir ki, ortaya çıkan sonuçlar üzerinde yapılan yada yapılacak olan genel değerlendirmeler, sebepleriyle birlikte, gerçekçi bir yaklaşımı içermesi halinde anlamlıdır. Abhazya cumhuriyetimizin topraklarını, sınırları içinde gören Gürcistan devletinin, yaşadığımız sürgün ve soykırımı tanıma konusundaki yaklaşımının nedenleriyle birlikte değerlendirilmesi gibi. Ya da yaşanılan toplumsal ataletin sosyal, siyasal ve ekonomik boyutlarıyla irdelenmesi gibi Zorlu bir süreçten geçtiğimiz, yadsınamaz bir gerçek. Ülkemizde ve dünyamızda hızla gelişen olayların izlenmesi, tehdit ve fırsat unsurlarının irdelenerek gerekli tedbirlerin alınması ve buna göre yönetim organizasyonunun oluşturulması konusu, genel kurul toplantısında da, bildiğim kadarıyla ilk kez dile getirildiği gibi, iyileştirmeye açık alanlarımızın öncelikli olanlarından biri olsa gerek. Karmaşık sosyal, siyasal ve ekonomik ilişkilerin birbirini acımasızca etkilediği ve buna bağlı olarak dünya düzeninin yeniden şekillendiği bir dönemde, çağa uygun, profesyonel bir yönetim modeli oluşturmanın gereğini, sanırım izaha gerek yoktur. Bugüne kadar, gönül koyarak fedakarca yürütülen çalışmaların değeri, elbette her türlü takdirin üstündedir ve alınan mesafeler son derece önemlidir. Ancak bu yapının, günümüz koşullarında zorlandığı da ortadadır. O nedenle, bu tür örgütlenme sorunlarının aşılmasında gereken mali destek için, başta halkımız olmak üzere, devletin yardımını sağlayacak yasal düzenlemelerin yürürlüğe konulmasını teminen, benzer diğer sivil toplum kuruluşlarıyla dayanışma içine girilerek, yasama ve yürütme organları temsilcilerinin nezdinde, girişimde bulunulmalıdır. Suriye’de yaşanan acı ve kirli savaş, sadece o ülkede yaşayanlar için değil, anavatan da dahil olmak üzere, dünyada yaşayan tüm Çerkesler için, her yönüyle ibret alınması gereken bir olay olarak değerlendirilmelidir. Bu manada, başta kuruluş amacı ve yapısı itibariyle, özünde birbirlerinden farklı olmayan örgütlerimiz olmak üzere, hepimize görevler düşmektedir. Bu çerçevede, kendilerini farklı tarif eden grupların, güç kaynaklarını halkımızın çıkarları doğrultusunda, aynı çatı altında birleştirmesi önemlidir. Bir başka ifadeyle, dağınık yapımıza, örgütsel anlayışımızla ve duruşumuzla son verilmelidir. Ulusal yada uluslararası ilişkilerde gerçekleşen, çok yönlü birleşme ve dayanışma modelleri örnek alınmalıdır. Dikkate alınması gereken diğer bir konuda, basın ve başta siyasal partiler olmak üzere, benzer yapıdaki diğer sivil toplum örgütleri, yasama ve yürütme organlarıyla olan ilişkilerin yoğunlaştırılmasıdır. Geliştirilecek bu tür ilişkilerin, düşünce ve taleplerimizin daha doğru anlaşılmasını ve destek bulmasını sağlayacağı gibi, kimi çevrelerce yaratılmak istenen yanlış algılara da engel olacağı aşikardır. Memnuniyetle belirtmek isterim ki, gerek Federasyonumuz, gerekse bölge derneklerimiz, bu dönemde takdire şayan çalışmanın içinde olmuşlardır. Bilindiği gibi, derneklerimizin ve federasyonumuzun gündemini işgal eden konulardan biride, isim değişikliği üzerine yapılan tartışmalardır. Federasyonumuz olsun, derneklerimizin büyük bir bölümü olsun, yakın tarihe kadarki faaliyetlerini, mevcut şartlarda birleştirici olarak görülen “Kafkas” kelimesinin de yer aldığı kurumsal kimlikle, ama esas itibariyle, sahip oldukları kimlik ruhu ve değerlerleriyle icra etmişlerdir. Denilebilir ki, kişileri de kurumları da yaşatan öğeler, tarihe ve temsil edilen toplumlara bırakılan değerlerle birlikte, bu değerleri sahiplenme duygusudur. O nedenle, daha net bir kimlik tanımına sahip çıkılması fikri, özünde doğrudur ancak, her şeye rağmen değildir. Bir başka ifadeyle, kimliğimizi tarif eden ismin tabelada yer alması elbette önemlidir. Ama daha da önemlisi, tabelayı askıda tutacak ruhun, yaşaması ve yaşatılmasıdır. Sosyal medya üzerinden yapılan tartışmalar da, kısaca değinilmesi gereken diğer önemli bir konudur. Bilindiği üzere, herhangi bir konuda, usulüne uygun şekilde beyan edilen görüşlerin, yapıcı olarak değerlendirilmesi genel bir kuraldır. Ancak, yapılan açıklamalarda, yanlış algı yaratan yada amacını aşan ifadeler kullanılmasından, özellikle kaçınılmalı ve kurumlarımızı yıpratma şekline dönüşmemelidir. Ayrıca, mensubu olduğumuz topluma hizmet etmekten, edebilmekten, onur duymanın ötesinde hiçbir beklentisi olmayan tüm yöneticilerimizin şahsında, emeği geçen herkesin görev şevki kırılmamalıdır. Eminim ki, bu toplumun her bireyi, üstlendiği yada üstleneceği her görevi, daimaprofesyonel bir ruh anlayışıyla icra etmenin gayreti içinde olmuştur. Olacaktır.  Bu vesileyle, iki yıllık faaliyet döneminde, birlikte çalışmaktan gurur duyduğum çok değerli federasyon eski başkanımız sn. Vacit Kadıoğlu’nun şahsında, Federasyonumuzun her kademesinde görev alan tüm yönetici kadrosuna ve personeline başarılı çalışmaları nedeniyle gönülden teşekkür ediyor, bundan sonraki yaşamlarında sağlık, başarı ve mutluluklar diliyorum. Önümüzdeki iki yıllık dönemin, zorlu ama, bir o kadar da onurlu görevini yüklenen Sn. Yaşar Aslankaya ve ekibine de, şimdiden başarılar temenni ediyorum.    Servet APİŞ  İsk. Kafk. Kült. Dern. Bşk.          nanServet Apiş