Bugünü gördük ya... Ümitsizliğe yer yok...

Salı, 27 May 2014 16:53
Ş. Şamil KOÇ Ş. Şamil KOÇ
Onbinden fazla insan, üç kilometre kortej, tek bir polis yok.. 
İtiş kakış yok, ayağı takılıp tökezleyen bile yok.. 
Saygı, hüzün, tevazu had safhada, tanıyan - tanımayan selamlaşıyor, birbirine yer gösteriyor.. 
Ses düzeni yetersiz, diğerleri de duysun diye susuyor insanlar, uyarıya bile gerek kalmıyor.. 
Tarihlerinin en acı gününü anarken, düzgün sıra olmuş yürüyorlar, trafik yanlarında akmaya devam ediyor, yol kesmek, hırçınlaşmak yok..
Yanlarından geçerken korna çalanlara el sallıyor birçoğu, tepki vermek yok..
Sloganlar bile belli bir düzende, öyle rastgele bağırılıp çağrılmıyor..
Kadın - erkek bir arada, kimse rahatsızlık hissetmiyor, herkesin kendine güveni tam, kaygıya yer yok..
Yere çöp atmadılar ya.. onca meşale yakıldı iç-içeyiz, bir damla yanan olmadı, onca bayrak, bayrak sopası, kazara birine değer de bilmem ne, kimseye bir şey olmadı, burnu kanayan, bayılan olmadı, kimse kimseye yan bakmadı, onca ağızdan bir kötü söz çıkmadı..
Kaç bin yılın terbiyesi, ahlakı, nezaketi, saygısı..
Sağcısı, solcusu, kentlisi, köylüsü..
Geldikleri gibi, sakin, sorunsuz, sıkıntısız, vedalaştılar, öyle yürüyüp gittiler..
150 yıl geçmiş, savaşlardan, sürgünlerden, yokluklardan, kaç asimilasyon selinden korumuşlar kültürlerini..
Sessiz sedasız toplandılar, geçmişlerini andılar, dağıldılar..
Daha kaç bin yıl korurlar bu kültürü hala anlamadınız mı?
Bugünü gördük ya..
Ümitsizliğe yer yok..
 
 

KÖŞE BUCAK YAZILARI

  • Son Eklenenler
  • Çok Okunanlar
  • Rastgele